۲۰ دسامبر ۲۰۲۵ - مطالعه‌ ی منتشر شده در نشریه Diabetes, Obesity and Metabolism نشان داد که بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۱ با افزایش شدت عوارض بیماری، کاهش قابل توجهی را در کیفیت زندگی مرتبط با سلامت تجربه می ‌کنند. هر افزایش در امتیاز «شاخص شدت عوارض دیابت[1] یا DCSI» به طور مستقیم با کاهش رتبه‌ بندی کیفیت زندگی همراه بود.

پژوهشگران فرانسوی داده‌ های اولیهٔ بزرگسالان شرکت ‌کننده در مطالعهٔ SFDT1[2]  را بررسی کردند تا با استفاده از ابزارهای عمومی و اختصاصی ارزیابی کیفیت زندگی، روشن کنند عوارض مختلف دیابت نوع ۱ چگونه بر رفاه روزانه و برداشت افراد از وضعیت سلامتشان تأثیر می ‌گذارد.

این تحلیل شامل ۱۸۹۲ بزرگسال بود که تقریباً نیمی از آنان زن بودند و میانگین سنی ۳۸ سال داشتند. کیفیت زندگی مرتبط با سلامت (HRQoL) با پرسشنامه EQ-5D-5L  و مقیاس Audit of Diabetes-Dependent Quality of Life (ADDQoL)  ارزیابی شد. شدت عوارض با نسخهٔ تعدیل‌ شدهٔ شاخص DCSI اندازه‌ گیری شد که در جمعیت مورد مطالعه بین ۰ تا ۱۴ متغیر بود.

به طور کلی، میانگین امتیاز EQ-5D-5L بر اساس گزارش شرکت‌ کنندگان برابر با ۷۱٫۱ از ۱۰۰ بود که نشان ‌دهندهٔ سلامت ادراک ‌شدهٔ متوسط است. چندین حوزه از عملکرد روزانه به‌ طور قابل توجهی تحت تأثیر قرار گرفته بود:

·     ۱۴ درصد مشکلات حرکتی را گزارش کردند

·     ۵ درصد در مراقبت از خود مشکل داشتند

·     ۱۹ درصد در انجام فعالیت‌ های معمول دچار مشکل بودند

·     ۴۵ درصد درد یا ناراحتی را تجربه کردند

·     ۵۲ درصد علائم اضطراب یا افسردگی را گزارش کردند

میانگین امتیاز DCSI برابر با ۱ بود که نشان می ‌دهد بسیاری از شرکت ‌کنندگان دست ‌کم از یک عارضه رنج می بردند. نکتهٔ مهم این بود که شدت عوارض ارتباطی روشن و پایدار با کاهشHRQoL  نشان داد. پس از تعدیل عوامل مختلف، پژوهشگران دریافتند افزایش هر یک ‌امتیاز DCSI با کاهش ۱٫۵ درصدی در امتیاز کلیHRQoL  همراه است. این ارتباط منفی در بیشتر حوزه‌ های اندازه ‌گیری ‌شده توسط پرسشنامه ‌های عمومی و اختصاصی دیابت مشاهده شد، به جز اضطراب یا افسردگی و چند حوزهٔ سبک زندگی در ADDQoL مانند آزادی در خوردن یا نوشیدن.

برای نشان دادن این اثر، نویسندگان اشاره کردند که دو فرد با ویژگی‌ های مشابه اما شدت متفاوت عوارض، تفاوت معناداری در کیفیت زندگی خواهند داشت. به عنوان مثال، فردی با رتینوپاتی دیابتی خفیف، نوروپاتی محیطی و سابقهٔ سکتهٔ قلبی، به طور متوسط ۶ درصد کیفیت زندگی پایین ‌تری نسبت به یک فرد بدون عوارض، گزارش می ‌کند.

این مطالعه بار سنگینی را که عوارض دیابت بر زندگی روزمره و سلامت روانی وارد می ‌کند، برجسته ساخت. با این حال، پژوهشگران به برخی محدودیت‌ ها نیز اشاره کردند: از آنجایی که این تحلیل مقطعی بود، نمی ‌توان رابطهٔ علت و معلولی را اثبات کرد و یافته‌ ها بر اساس گزارش‌ های خود افراد است که ممکن است وضعیت بالینی واقعی را به‌ طور کامل منعکس نکند. همچنین جمعیت مطالعه از یک گروه فرانسوی انتخاب شده بود که ممکن است قابلیت تعمیم نتایج به سایر نظام‌ های سلامت را محدود کند.

با وجود این محدودیت‌ ها، یافته ‌ها اهمیت تشخیص زودهنگام، مدیریت فعال و پیشگیری از عوارض در دیابت نوع ۱ را تقویت می ‌کند. نویسندگان تأکید کردند که تقویت این اقدامات می ‌تواند نقش حیاتی در بهبود کیفیت زندگی بلند مدت افراد مبتلا به این بیماری ایفا کند.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/worsening-diabetes-complications-lower-quality-of-life-in-type-1-diabetes-suggests-study-160719